Het is jammer dat veel mensen de weg kwijt zijn geraakt in de grootste dopingaffaire aller tijden. Ineens heeft de sportjournalistiek gefaald. Ineens nemen collega’s stelling in een strijd die ze beter van afstand zouden kunnen aanschouwen. Waar is de rust? Waar is het analytisch vermogen? Blinde paniek, iets anders kan ik er niet van maken. Laten we bij het begin beginnen. De renners, de ploegleiding en de medici hebben in de duistere jaren van het wielrennen gefraudeerd. Niet de media. Wij – laat ik maar even generaliseren – hadden er geen enkel belang bij dat coureurs hun bloed verversten, dat ze EPO slikten alsof het snoepjes waren en lachend de dopingcontroles omzeilden. We hadden onze vermoedens, dat is waar. We luisterden met rode oortjes naar de verhalen die in de wandelgangen werden verteld. Verhalen die nooit officieel waren, want geen enkele betrokkene had zin om zijn carrière op het spel te zetten. We konden niets bewijzen, net als al die fraaie instanties die de vinger aan de pols hadden moeten houden. Uiteindelijk zorgden Amerikaanse opsporingsmethoden, met verhoren onder ede, ervoor dat de waarheid boven tafel is gekomen. Ik heb trouwens nooit politie-agent willen worden. Nu moeten we stelling nemen in een manifest. De grote wielerkranten van Europa hebben afgelopen weekend met een open brief aan alle verantwoordelijken binnen de wielersport opgeroepen tot het gezondmaken van de sport. Wat dat dan ook moge zijn. Er moet volgens die bladen worden ingegrepen in structuren, reglementen en slechte gewoonten. Ineens is de sportjournalistiek partij. Het is alsof de grootste Nederlandse kranten de vaderlandse politiek luidkeels oproepen om voortaan verkiezingsbeloften strikt na te leven. Dat voelt niet goed. Journalisten horen niet verweven te zijn met de wereld waarover ze schrijven en spreken. Ze moeten vrijelijk, van buitenaf, kunnen oordelen over de daden van de verantwoordelijken in de maatschappij. Als luis in de pels. Onafhankelijk. Met zo’n statement werpen die grote wielerkranten in Europa zich ineens op als deelnemer in het spel, als deel van het probleem en deel van de oplossing. Dat is vreemd. Pas als ik de namen van die kranten goed bekijk, zie ik waar het mis is gegaan. De Gazzetta dello Sport, volgens ingewijden de meest gedrevene in het opstellen van het manifest, organiseert de Giro, Milaan-Sanremo en nog wat koersen in Italië. Het Nieuwsblad is de drijvende kracht achter de Ronde van Vlaanderen en de Omloop. Het gezaghebben Franse sportblad l’Equipe slaapt al vele jaren in hetzelfde bed als de organisatoren van de Tour de France. Ze zitten tot over hun oren in de ellende, waaraan ze al die tijd om louter commerciële redenen hebben meegewerkt. Het doet me denken aan de actie van de publieke omroep in Duitsland die zich ooit vanwege alle dopingellende afkeerde van het wielrennen, nadat het jarenlang braaf co-sponsor is geweest van T-Mobile, de ploeg van Jan Ullrich. Dat had niets met journalistieke ethiek te maken. Berouw kwam daar na de zonde. Ik ben blij dat ik – en met mij de meeste Nederlandse journalisten – onafhankelijk kan oordelen. Over de problemen in het verleden. Over de problemen in het heden. Over elke oplossing die wordt aangedragen door de direct betrokkenen in de wielersport. Zo kunnen we iedere dag stelling nemen, zonder rekening te houden met hogere belangen van onze eigen werkgevers. Die sponsoren geen koers, die steunen geen ploeg. Een statement over het dopingprobleem, daar hebben de media in ons land geen open brief voor nodig.