Lance Armstrong in betere tijden (foto site Armstrong)

Als doping op dezelfde hoogte mag worden geplaatst als belastingontduiking en corruptie zal het altijd blijven bestaan. Het één is gemakkelijker te bestrijden dan het ander, maar er gaat veel geld in om en daarvoor zijn mensen bereid veel te laten en/of te doen.
Zo ook in de sport en niet alleen de wielersport. Kijk maar waar de dopingzondaars gepakt worden, atletiek, krachtsporten en in de tijden dat het Oostblok nog bestond kon je aan de bouw van de sporters haast wel zien of ze gedrogeerd waren of niet. En het lijkt mij voor de hand te liggen dat er steeds meer sporten zullen zijn, waar dopingzondaars gepakt gaan worden. En dan gaat het om geld, louter en alleen om geld. Bij diegenen die doping leveren , zoals bij diegenen die doping gebruiken. Het is triest maar waar.
Je hoort heel vaak dat je niet op water en brood de Tour de France kan winnen. Ik kan mij daar wel iets bij voorstellen, maar aan de andere kant is het  gevaarlijk om er gemakshalve aan toe te voegen dat de eerste tien uit het klassement van de Tour gebruikt hebben. Ook die geluiden hoor je met een zekere stelligheid beweren.

Wat mij in het geval van Armstrong steekt is dat hij mede wordt “verlinkt” door zijn vrienden/ploeggenoten, die in het verleden veel hebben verdiend, mede dankzij de “successen” van diezelfde Armstrong. In ruil voor strafvermindering geven ze toe dat ze doping hebben gebruikt en geven daar tussen de regels door ook nog eens Armstrong de schuld van. Ze zouden onder druk staan, dan ga je toch niet naar zo’n ploeg of je vertrekt Het zijn dus niet alleen gebruikers, maar ook nog eens zwakkelingen.  Ik wil beslist geen lans breken voor Armstrong, verre van dat zelfs want ik ik voel me door de Texaan bedonderd, maar met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig. Bovendien ben ik verbaasd over het feit dat die renners strafvermindering krijgen, er staat toch twee jaar voor en ze zeggen zelf dat ze gebruikt hebben.

Je kunt er vergif op innemen (vergeef met het woordgebruik) dat nu meer renners, ploegleiders  en oud-renners en oud-ploegleiders om zich heen gaan slaan. Oud Raborenner Remmert Wielinga voelde zich vanuit Zuid Franrijk al geroepen om te vertellen dat bij Rabo in zijn tijd ook gebruikt werd. En ook Levi Leipheimer, die nu beweert de laatste vijf jaar schoon te hebben gefietst, beweerde doping te kopen van een Rabo-arts en dat ook te gebruiken.

Op NOS teletekst staan de volgende reacties:

Theo de Rooij,voormalig manager van de Rabo-ploeg,stelt in een reactie op  Leipheimers getuigenis niets te weten van een dopingprogramm.”Dat is mij niet bekend.Ik heb me daar als renner en alsmanager niet mee beziggehouden.”
En als er al epo werd genomen,dan wijst De Rooij elke verantwoordelijkheid af.
“Het is lang geleden en de regels waren toen zoals ze waren”,zei De Rooij. “Maar de renner is verantwoordelijk voor de keuzes die hij maakt.Dat wordt wel eens vergeten.”                         De Rooij hoopt dat er nu schoon schip kan worden gemaakt “Het verleden blijft ons in de wielen rijden.Misschien is het tijd om een streep te trekken.”

Ook oud-renner Michael Boogerd zegt niets te weten van een dopingprogramma in de tijd dat hij voor Rabobank reed. “Ik nooit epo gekocht en ook nooit epo gebruikt.” Ook heeft hij geen anderen zien gebruiken.”Dus als het gebeurd is, dan is dat heel discreet gegaan.”    In het USADA-rapport is de naam van de Rabo-renner die naast Leipheimer doping zou hebben gebruikt,vervangen door ‘Rider-14′.”Ik kan me niet voorstellen dat ik dat ben”,zei Boogerd. Daar geloof ik niets van”.

Bram de Groot zegt “wel vermoedens over anderen” te hebben gehad.”Maar ik kan alleen voor mezelf spreken.Ik heb niet gebruikt. Dat was een bewuste keuze.”

Op Volkskrant.NL zegt Marc Lotz, voormalig profrenner bij Rabobank en Quick Step, die stopte in 2005 na een dopingbekentenis: ‘Erg jammer voor de vele volgelingen van Armstrong. Hij is nog steeds een grote sportheld, en een groot sporter. Hij doet nog steeds aan triathlons mee. Ik snap eerlijk gezegd niet dat men maar blijft vissen, dan vind je altijd wel wat.
Weet je, je kunt doen wat je wilt. Je weet wanneer de controles zijn, als je wilt nemen, neem je buiten de periode dat er gecontroleerd wordt. Je kunt doen wat je wilt. Als je fietste in die tijd en er kwam iets nieuws, dan nam je het. Uit nieuwsgierigheid, ook. Met mate, zoals ze in de bierreclames zeggen. En ik heb er geen nare ervaringen mee.

Ik ken Rabobank als een van de meest voorzichtige ploegen van het peloton. Ik denk dat de ploeg hoog zou eindigen in lijstjes van de schoonste ploegen uit die tijd. Doping nemen is iets dat je zelf doet, alleen. Ik heb tijdens mijn periode bij Rabobank ook genomen, dat deed ik zelf. Daar kwam dus geen ploegarts bij, dat kan ik me ook niet voorstellen. Je praat er niet over, hooguit met je beste vrienden. Ook omdat je je een beetje schaamt natuurlijk.”

In De Wereld Draait Door laat Mart Smeets weten dat hij Armstrong meerdere keren heeft geinterviewd en dat de Amerikaan altijd neen heeft gezegd op de vraag of hij gebruikt heeft. Hij voelt izhc daarom op een vreselijke manier bedonderd. Het is nog niet het failliet van de wielersport, maar het is er niet ver vanaf, geeft Smeets aan.

Maar met de opmerking dat alle acht de finalisten van de 100 meter in Seol doping gebruikt hadden wordt wel duidelijk dat het probleem geen wielerprobleem maar een topsportprobleem is.

We moeten maar afwachten of er een olievlekwerking vanuit gaat. Het zal in ieder geval de sponsoring van de wielersport niet ten goede komen. En de belangstelling voor de wielersport evenmin. En dat is jammer heel jammer, want de wielersport is mooi, heel mooi.
Gelukkig had Mart Smeets het gele bandje nog om al gaf hij toe dat hij er wel even had moeten nadenken, maar dat de livestrong stichting los gezien moest worden van de wielersport en daar niet de dupe van mocht worden.

Eén ding hoop ik echter van harte dat Armstrong’s strijd tegen kanker door middel  van zijn livestrong organisatie geen nadelige gevolgen van deze slechte publiciteit voor de bedenker ervan zal ondervinden. Daarvoor is deze strijd tegen deze slopende ziekte te belangrijk.
Ik roep een ieder dan ook op livestrong te blijven of te gaan ondersteunen.

Sebo Gankema