Op 19 september bestond de sv Lycurgus zestig jaar. En omdat bij die voetbalvereniging mijn actieve “sportcarriere” begon vond ik het leuk om op de uitnodiging in te gaan en weer eens een kijkje te nemen bij de wedstrijd Lycurgus tegen oud FC Groningen op sportpark Vinkhuizen of eigenlijk West End, zoals het ook vroeger heette.
Alhoewel ik vele oud-gedienden miste was het leuk weer eens te praten met Jaap ter Steege, Henk Strengholt, Willy Smit, oprichter Joop van der Veen, good-old Aaf Hermse, Jos de Wiljes en niet te vergeten Peter (in mijn tijd Piet) de Poel. En als ik het over de familie De Poel heb moet ik ook weer denken en Jan en Johan de Poel, die met mij en John Ellens het bandje “De Snaarbrekers” vormden. Maar dat terzijde.
Als het over Peter de Poel gaat, praten we over een vrijwilliger, die 54 jaar lid is van Lycurgus, waarvan 50 jaar als vrijwilliger. Het is daarom geen wonder dat deze Peter de Poel in de jubileumuitgave van Lycurgus wordt aangeduid als supervrijwilliger.
Ik kom niet vaak meer op het sportpark van Lycurgus, maar als ik er kom is De Poel er ook. Altijd bezig en altijd opgewekt en bereid om een praatje te maken.
En om u nu een beeld te geven van wat deze Peter de Poel ( hij is inmiddels Erelid en lid van verdienste van de club en drager van de Zilveren speld van de KNVB) in die 50 jaar voor Lycurgus heeft betekend het volgende lijstje:

1963                 jeugdtrainer, redactielid, ontwerper nieuw logo en verzorger van clubblad
De Treffer

1967-1979       voorzitter pr.r-afdeling, lid hoofdbestuur, realisatie logo, posters, vliegers
draagtassen, enz.

1975                 organisatie grote verloting, 12.500 stuks

1979-1989       voorzitter technische commissie, organisator en wedstrijdsecreataris

1981                 organisator grote verloting (15.000 stuks), fancy fairs, financiele actie

1984                 trainer/elftalleider 3e elftal, reserve 2e en 1e klasse KNVB

1996-2012       teammanager 1e elftal

1998-2012       coordinator onderhoud en bouw
realisatie dugouts op nieuwe hoofdveld, nieuw damestoilet,
15 materiaalkasten, nieuw herentoilet met drie urinoirs, bouw
massagekamer met vliering, reklameborden rond het hoofdveld.

Daarnaast is hij ook nog eens clubfotograaf en dan vergeten we ongetwijfeld nog erg veel dingen waar deze duizendpoot ooit bij betrokken was.

En wat is nu het grote gevaar voor de sv Lycurgus, net als voor veel andere sportclubs trouwens? De Poel heeft in een onbewaakt ogenblik gezegd: “Misschien moet ik na vijftig jaar wel stoppen.”

Tijdens het jubileum liet De Poel zich op een gegeven moment ontvallen: “Moet je nu eens zien allemaal zijn ze er om een feestje te vieren, niets mis mee. Maar ik wilde dat er wat meer mensen de schouders onder de club zetten, als dat lukt is er een gouden toekomst voor Lycurgus.”

Misschien wat somber uit de mond van een altijd vrolijk iemand, maar het is niet zomaar een roep om vrijwilligers, vrijwel elke sportclub heeft te maken met een teruglopend aantal vrijwilligers. En in deze tijd, waarin overheden ook gaan bezuinigen op sport en de sponsors niet meer voor het oprapen liggen ligt het behoud van sportclubs in het feit of er al dan niet nog vrijwilligers te vinden zijn.

Ondergetekende heeft eens bij een vergadering van een sportclub op de noodkreet van het bestuur om vrijwilligers de volgende opmerking uit de vergadering gehoord: “Als er wat moet gebeuren bestuur, dan doen jullie dat maar, wij betalen er toch voor.”

De moraal van dit verhaal. Leden van sportclubs, roep niet altijd druk, druk, druk als je iets gevraagd wordt voor de club te doen. Vergeet niet dat de mensen die wel iets doen het  vaak al veel drukker hebben dan jij en de vrijwilligerswerkzaamheden er bij doen omdat zij wel inzien dat alleen dankzij de vrijwilligers het voortbestaan van de sportclubs is gewaarborgd.

Sebo Gankema