We will Rock You was feest der herkenning

Jij treft het weer niet, zei Anneke toen een stevig grote man op de stoel voor mij ging plaats nemen voor de voorstelling van de musical “We will rock you.” En toen wisten we nog niet eens hoe beweeglijk die man zou zijn tijdens de uitvoering.
In de pauze raakten we met hem in gesprek en het bleek David Kuhns een Amerikaans uit één van de zuidelijke staten. Het genoot en wij met hem. Wat een schitterende uitvoering werd het Dominion Theatre aan Tottenham Court Road. Naast David zat de Spaanse schilderes Vicky uit Zarragossa een stuk rustiger, maar niet minder enthousiast. Naast Anneke zat een Noors gezin en achter ons Denen en Zweden. En van allemaal kregen we te horen dat men de Hollanders in dat oranje toch wel leuk vonden en verbaasden zich er over dat wij dit keer niet in oranje waren.
David vertelde nog dat hij in Amerika eens ergens bij een beveiliging een oranje jack had aangehad en door menig Hollander was aangesproken.
Een Nederlandse vriend van David had overigens eens beweerd: “If the girl is no Dutch, then she is not mutch.” En daar konden we het natuurlijk hartgrondig mee eens zijn.
Bij deze musical heb ik voor het eerst meegezwaaid en gezongen met We are the Champions, maar hier konden dus ook de meest nuchtere Hollanders en Noren en Zweden niet omheen. En de uitvoering van deBohemian Rhapsodie was om nooit te vergeten.

Een dag later lopen we door de Oxfordstreet naar de boekenroad Charing Cross Road, waar Anneke niet uit de vele boekenzaken was weg te slaan, naar Piccadilly Circus, waar we het volgende Theatre met een musical tegenkwamen. Londen is natuurlijk in deze tijd niet alleen een Olympische, maar ook een culturele stad met vele theaters.

Op onze weg terug naar ons apartement kwamen we in de metro twee Brazilianen tegen, die op weg waren naar de halve finales van het volleybal. En wij denken dan wel dat Nederlanders kampioenen zijn in verkleden en uitdossen. Maar Brazilianen en ook de Engelsen zelf deinzen niet terug voor enige extravagante uitmonstering.

Lancaster gate was elke dag ons vertrek en eindpunt in de undergound

Vanavond gaan we naar de halve finale van het vrouwen Basketbal en zien de wedstrijd tussen Amerika en Australië.
Morgen de wedstrijd om de derde en vierde plaats vrouwen hockey tussen Engeland en Nieuw Zeeland en zaterdag de strijd om de bronzen medaille van de volleybalvrouwen en daarna de voetbalfinale op Wembley tussen Brasil en Mexico.
Vervolgens kunnen we nog naar de finale van de volleybalvrouwen, maar we denken dat dat logistiek wat lastig wordt en zullen die finalekaarten helaas moeten verkopen.
Je wilt wel alles, maar je kunt het niet.
Want het lijkt ondoenlijk om binnen anderhalf uur na de finale uit het met 80.000 mensen gevulde Wembley naar Earls Court te komen, waar de volleybalwedstrijden worden gespeeld.
Maar we treuren niet hoor.
We hebben nu half Londen bekeken en sluiten zondag af met de Sightseeingbus om overal nog eens even uit te stappen en vervolgens weer een stukje verder te gaan.

Gisteren nog een tijdje in een ligstoel genoten van het Hyde Park, jawel we zitten ook nog wel eens een poosje.