We waren al erg dichtbij het Wembley stadion, maar pas op 11 augustus gaan we er heen voor de finale van het Olympische voetbaltoernooi

Vandaag stond badminton op het programma en het begint genant te worden want ook in de Wembley Arena zat het vol met toeschouwers, stond er uitverkocht bij de ticketservice en stonden mensen met bordjes te bedelen om tickets. Maar op de viptribune nauwelijks mensen te bekennen hetgeen betekent dat er per event minstens 500 plaatsen onbezet blijven.

 
Overzicht badmintonhal en de Engelse badmintonspeelster Susan Egelstaff.

Het toernooi was het aankijken meer dan waard en we zagen een aantal driesetters die zeer spannend eindigden.
Zo verloor de Engelse Susan Egelstaff met 21-18, 16-21 en 12-21 ondanks de luidruchtige aanmoedigingen van het Engelse publiek.
Badminton blijft echter een sport van Indonesie, Taipeh, Thailand en Japan.
Net als ik gewend ben bij volleybal heb je tegenwoordig voor elke sportwedstrijd een groot aantal vrijwilligers nodig. Bij badminton voor elke wedstrijd in ieder geval 14 personen, die komen opdraven.
Maar dan hebben we het alleen nog maar over vrijwilligers in het sportcomplex per wedstrijd.

Vrjiwilligers kom je in heel Londen tegen, allemaal even vriendelijk als voorkomend. Van verkeersregelaars tot parkbeheer en we zagen zelfs iemand met een zaag de zoden keurig bijwerken. Kortom alle hulde aan de vrijwilligers, want zij zijn onmisbaar en zien eigenlijk maar weinig van de wedstrijden

 
In de metro is het soms vrijwel leeg en daarentegen op andere  momenten overvol, maar altijd gedisciplineerd. Je ziet zelfs geen Nederlander voordringen.

De rest van de dag weer voor verkenning door Londen, waarbij we vandaag het parlementsgebouw, de grote en de kleine Big Ben en Westminster Abbey hebben bekeken. En ook op de prachtige Londense taxi’s raak je nooit uitgekeken.

Morgen 1 augustus gaan we naar het heilige der heiligen bij het tennis Wimbledon.