Dochters Tjitske en Lieske  van Bert Wekema rondemiss bij lus van Roden

Hoe kan het toch dat de Lus van Roden elk jaar weer een feest is om naar toe te gaan. Zowel voor de renners als voor het publiek is het een must om erbij te zijn. En je komt de crème de la crème van het regionale wielrennen tegen.
Voor ondergetekende werd het een moeizame avond want hij had de dagen ervoor nogal wat kritiek gehad op de sportpers. En alles wat je moet doen geen kritiek leveren op sportpers. Zij zijn er om kritiek te leveren en niet om kritiek te krijgen, maar dit terzijde.
Het ging natuurlijk over Bauke Mollema, Robert Gesink, over de Rabobankploeg en over de ploegleiding. Ik had gesignaleerd dat de renners Gesink en Mollema door deze en gene wel erg zwaar waren aangevallen.
Mijn stelling was dat de pers voor de val erg positief was geweest over de drie van Rabo en na de val als een blad aan de boom was omgedraaid en erg zure verhalen schreef en vertelde.
De eerste twee die mij daarop aanspraken waren Dick Heuvelman, het sportgeweten van het Noorden en zijn confrater Peter Homan. Zij beweerden dat Gesink helemaal niet zo geblesseerd was als men wilde doen voorkomen en dat hij best had kunnen doorrijden maar dat hij mentaal niet en fysiek al helemaal niet in staat is om een grote prestatie in de Tour te leveren. Zij waren even vergeten dat dat in het verleden al wel een keer gebeurd was. Verder dat de ploegleiding van Rabo niet berekend was op hun taak en dat het hoog tijd werd om op te stappen, onvoldoende know how en onvoldoende hardheid om een ploeg te leiden.
Dan Bauke Mollema, die was meer geblesseerd als Gesink, maar moet eerst maar eens bewijzen dat hij in de top tien kan eindigen, hetgeen door beide Dagblad van het Noorden sportjournalisten zeer werd betwijfeld of eigenlijk onmogelijk werd geacht.
Kortom kommer en kwel voor het Nederlandse wielrennen. Ik bleef bij mijn standpunt dat de azijnachtige kritieken niet terecht waren en ben dat maar eens gaan peilen bij andere wielerkenners.
Eerst waren daar de voormalige amateurtoppers Dries Timmer en Martin Hendriks, toch niet de eerste de besten, en tot mijn verbazing konden zij de invalshoek van het duo Heuvelman/Homan wel delen.
Met betrekking tot Mollema waren zij niet zo uitgesproken, maar over Gesink en de ploegleiding waren al mijn tegenstanders het redelijk met elkaar eens.
Vervolgens liepen we het duo Jannes Kadijk, de marathonschaatser en Lammert Westerhoff, voormalig sportwethouder van Groningen tegen het lijf en bij hen bespeurde ik iets meer nuancering, maar Kadijk had na het kampioenschap van Nederland, waar Nicky Terpstra de Rabobank lelijk te kijk had gezet, al gezegd dat dat niet veel goeds betekende voor de Tour de France. Tussendoor liepen we Nico Been, de oud wereldkampioen achter grote motoren tegen het lijf die toch eigenlijk ook wel wat hardheid miste in de Raboploeg.
Volgende kenner was TVM-schaatscoach Gerard Kemkers. En heer als Kemkers is zei hij dat hij daar niets over zou kunnen zeggen, “Je weet wel we zijn collega’s he, en ik zit ook niet zo in die materie.” Begrijpelijk, maar zonder dat we er om vroegen voegde hij er wel aan toe, ik zou het best eens willen doen, die ploeg. Een ieder kan hieruit zijn eigen conclusies trekken. Maar ik voelde mij al weer in de steek gelaten.
We konden de wel aanwezige Piet Hoekstra en Bert Wekema, ongetwijfeld trotse vader van de rondemissen Tjitske en Lieske, niet vinden, maar ik ben er eigenlijk wel van overtuigd dat de oudcoach van de Batavusformatie en tweevoudig winnaar van de lus van Roden Piet Hoekstra een hardere benadering zou willen van de Raborenners, dan op dit moment gebeurt.
De laatste strohalm was William Pomp, die voor het Dagblad van het Noorden het verslag moest schrijven over de lus en laat nu uitgerekend deze laatste vraagbaak met mij eens was zijn dat de manier waarop met name Bauke Mollema was benaderd toch wel te kritisch was geweest.
Pomp: ”Bauke zijn been ligt van onder tot boven open en daarmee was absoluut niet verder te rijden.” Kortom eindelijk een beetje steun.
Waar Pomp zich wel zorgen over maakt is het spelersbudget van Gasterra Flames dat van 8 ton twee jaar geleden naar 5.5 het vorig jaar en nu naar 4.5 is terug gebracht.
En nu we het toch over de Rabobankploeg hebben het gerucht ging, dat Sierk Jan de Haan, de winnaar van de lus van Roden volgend jaar naar het begeleidingsteam van datzelfde Rabo zou gaan.

Ik heb dus tijdens de lus van Roden les gehad van veel oud wielrenners en persmuskieten, maar blijf bij mijn mening dat Rabo na de valpartijen te hard is aangepakt. Het wil er bij mij niet in dat Bauke Mollema nu ineens niet meer top tien in de Tour zou kunnen rijden in de Tour, dat hij niet mooi op de fiets zit en eerst maar eens kleine koersjes moet gaan winnen en beter over kan stappen naar een andere ploeg, wil hij nog wat successen boeken.
Het tweede wat mij opviel was dat veel sporters vaak kritiek hebben op de manier waarop zij door de pers worden bejegend, maar dat dat nooit wordt gezegd waar de persmensen bij zijn.
En ook nu moest ik van de persjongens horen, dat de boodschapper van het slechte nieuws altijd de schuld krijgt. Dat heb ik honderden malen gehoord, maar er blijft een verschil tussen kritieken en de pen dompelen in azijn.
Maar ik mag ook niet vergeten dat mijn mening door meer mensen niet werd gedeeld dan wel.
Dat betekent dus dat ik waarschijnlijk een onverbeterlijke optimist ben, maar geenszins dat ik geen kijk op de wielersport heb, want daarom volg ik die sport al te lang.

Rest mij te vertellen dat de zusjes Tjitske en Lieske Wekema met veel plezier de rol van rondemiss op zich hadden genomen en dat zij met een champagnedouche afscheid namen van weer een zeer geslaagde lus van Roden, waar iedereen die ook maar iets in de wielersport betekent aanwezig was.

Een mooie wieleravond was het zeker in Roden en de discussies zullen immer doorgaan, of we het nu met elkaar eens zijn of niet. Niet alleen in Roden maar ook in heel Nederland met zijn 17 miljoen voetbalcoaches en laten we nu eens voorzichtig zijn 5 miljoen wielercoaches.