Met Jolanda Langeland heb ik nog niet zo lang geleden e-mailverkeer gehad over eventuele bijdragen aan dit weblog. En aangezien Jolanda niet direct mogelijkheden ziet, vanwege haar drukke bestaan, om aparte bijdragen te leveren hebben we afgesproken dat ik haar Columns zou mogen gebruiken.
Hieronder één van 9 mei 2012, maar zeer de moeite waard om te lezen. De column stond op de http://www.schaatsen.nl
Column: Hoezo, beginnersfout?
Na een bezoekje in Friesland laat ik mij met skeelers en al droppen ergens tussen Seksbierum en Frieske Paellen. Het was april, mooi weer en ik zou alles voor de wind aan hebben. Ideale omstandigheden voor de eerste inline-skatetraining, toch?
Plezierig begon ik, geheel telefoon-loos, aan mijn tocht die mij (volgens mijn eigen berekening) binnen anderhalf uur weer terug naar Groningen zou leiden. Volgens de mensen die in de auto terug naar huis reden, moest ik de weg gewoon blijven volgen.
Maar de ‘rechtdoorweg’ hield in een klein dorpje op en ik vroeg de weg aan een vriendelijk ogende man. Deze had echter nog nooit een jongedame in een strak pakje gezien en zei iets van “Wol efkes wenne, sa’n famke”. Het Friese gebrabbel hield aan over “Stimpelposten”, “Klunen” en “Huskepapier” ofzo.
Wij spraken niet dezelfde taal, dus ik vervolgde op goed geluk mijn weg die mijn zou brengen naar Sebalderburen. Ik was kapot en mijn voeten deden zeer in mijn nieuwe skeelerschoenen. Waar was ik aan begonnen?
Juist op het moment waarop je gaat denken waar je aan begonnen bent krijg je ook nog eens te maken met stemmen in je hoofd. Stemmen die zeggen dat je gewoon door moet gaan. Rot op… Ik wilde gewoon naar huis.
Honger
De snelheid was er totaal uit, ik zag mijn schaduw op de weg en daarnaast mijzelf rijden met een bijna gestrekte kniehoek, de armen op de rug en een licht voorover gebogen lichaam. De Alternatieve Elfstedentocht was hier echt totaal niks bij. Ik hoopte dat mijn vriend langs de kant zou staan met een tasje waarin ik kon grabbelen naar een halve banaan en wat drinken, maar hij stond er niet.
Ik had een hongerklop en juist op dat moment passeerde ik het gehucht de Poffert. Het gehucht ligt in de streek die ‘de Pannenkoek’ wordt genoemd en dus wil je daar niet doorheen rijden met een hongerklop.
Na twee en half uur stak ik de sleutel in het slot van de voordeur. Ik reed door naar de kast, pakte een banaan en plofte neer op de bank. Geen kracht meer om mijn helm af te zetten of mijn skeelers uit te doen. Total loss, maar ik keek naar mijn mooie nieuwe skeelers en vond ze ineens weer een stuk mooier dan een anderhalf uur geleden in Oentsjerk.
Jolanda Langeland is marathonschaatsster. Afgelopen seizoen won ze de natuurijsklassieker ‘Hollands Venetië’. Ze komt komende winter uit voor Team Okkinga.
