De matadoren bij de eerste kei
Menig wielrenner slaat bij de aankondiging van deze klassieker de schrik in de benen. Echter zijn er ook “liefhebbers” van deze koers. Misschien is liefhebber niet het goede woord maar bij mij maakt het iets los van heldendom, ontbering, pech, afzien, euforie en noem maar op. Wellicht daarom had ik daarom een onweerstaanbare drang om deze koers ooit eens te gaan rijden om zelf eens het geweldige “supergevoel” te kunnen ervaren bij het binnenrijden op de velodrome in Roubaix.
De Velo Club de Roubaix Cyclotourisme organiseert eens in de twee jaar deze tocht op het Parcours des Professionnels voor wielertoeristen. Met negen “renners” van onze fietsclub de Veendammer Asfalt Vreters, voor dit keer omgedoopt tot Veendammer Kasseien Vreters, vertrokken we op 9 juni richting Frankrijk. Met voldoende trainingskilometers (ongeveer zo’n 4.000 km) in de benen, wat bredere banden (25/27 mm. voor de insider) en bij de meesten een dubbel stuurlint waren we in elk geval goed voorbereid. Nadat we ’s-avonds eerst de EK wedstrijd Nederland-Denemarken hadden gezien en ook nog eens kennis namen van de slechte weersvoorspelling voor de volgende dag (regen) gingen we echter niet al te vrolijk pitten.
De 10e juni liep de wekker af om 4.00 uur om een half uurtje later aan het ontbijt te zitten. Je moet eten maar je hebt eigenlijk helemaal geen trek. Vervolgens naar de start in Bohain-en-Vermandois om vervolgens om even na zessen te starten. Je waant je een beetje in Zuid-Limburg. Niks is vlak, voortdurend een beetje klimmen en weer dalen, We fietsten relaxt om zoveel mogelijk krachten te sparen. We wisten wat ons stond te wachten stond en waar we ons op moesten focussen; 31 kasseienstroken met een totale lengte van bijna 60 km!! Na 25 kilometer doemt de eerste kasseienstrook genaamd de Pavé Stablinsky op, 2200 meter lang en direct gevolgd door een 2e strook van 1800 meter. Je begint te shaken, je hele lichaam gaat trillen en je motoriek valt bijna weg. Je denkt dit gaat nooit lukken en je gaat je beseffen dat je nog meer dan 200 km moet koersen om uiteindelijk dat ultieme gevoel te krijgen. Sommige stroken zijn vernoemd naar oud renners zoals b.v. Marc Madiot en Gilbert Duclos Lassalle. Niet dat je daarvan ook maar iets mee krijgt doch achteraf wel leuk om te weten. De kasseien-stroken zijn een soort cultureel erfgoed in Noord Frankrijk. Ze worden door vrijwilligers onderhouden doch bovenal in de oude oorspronkelijke staat gehouden en delen ervan zijn niet toegankelijk voor het dagelijks verkeer. Dit laatste geldt ook voor een van de bekendste stroken; de Tranchée d’Arenberg of wel het roemruchte Bos van Wallers. Een strook van 2400 meter afgrijselijke keien waar Johan Museeuw (meervoudig winnaar) ooit bij een valpartij zijn knie brak. Na dit ook weer te hebben overleefd en we wat gewend raakten aan de ontberingen, hadden we inmiddels ook weer redelijk moraal getankt. Een ieder komt immers in zo’n tocht zijn slechte momenten tegen. Het gevoel er even doorheen te zitten of mentaal te bezwijken overvalt bijna een ieder. Ook daar moet je doorheen. Soms met een vloek en een tier maar als groep kun je elkaar nog eens motiveren en werden we er uiteindelijk door gesterkt. De volgende stroken waren vergeleken met het Bos van Wallers prima te doen. De “”stops” om even bij te tanken en veel te eten deden hun werk goed en de regen bleef nog steeds uit! Dit laatste was wel een hele “vette” bijkomstigheid moet ik zeggen want bij regen veranderen de Pavé’s in glijbanen en dat wil je liever niet meemaken. Dat dit echter geen zekerheidje was om niet te vallen merkte ik na ongeveer 150 km. Stoempend over de zoveelste strook raakte ik de macht over het stuur kwijt en dook vervolgens in een diepe doch droge sloot. Snel weer op de fiets met de graspollen in de shifters en maar weer doorbeuken. Dat gaf wel trouwens ook wel een beetje een heroïsch gevoel!! Langzamerhand naderden we Roubaix. Alvorens daar binnen te rijden wachtte ons nog twee legendarische kasseienstroken; de Pavé’s de la Justice et du Carrefour de l’Arbre. Een monsterlijk stuk waar je eigenlijk met een landbouwtrekker nog niet over wilt rijden! Echt onvoorstelbaar. Edoch, er waren al meer wielrenners langsgekomen en naast de strook was een smal padje ontstaan waar je met de nodige stuurmanskunst langs kon. We reden de buitenwijken van Roubaix binnen, het was inmiddels 16.00 uur. De arm en beenstukken lagen al in de volgauto en het was droog met een lekkere temperatuur. We naderden de Velodrome van Roubaix en spraken af gezamenlijk te finishen. Bij het binnenrijden kregen we de bel voor de laatste ronde en konden we eindelijk genieten van het onbeschrijfelijk, dikverdiende euforisch gevoel dat past bij het volbrengen van deze “hel van het Noorden” !!! Terwijl we terug reden naar ons hotel in Roubaix voelden we de eerste regen druppels……….!
s-Avonds sluiten we Parijs-Roubaix af in een gezellig grill restaurantje en kijken terug op een schitterende, legendarische en onvergetelijke tocht die we met zijn allen toch maar hebben volbracht en waar we het in de toekomst aan de stamtafel nog vaak over zullen hebben!!
Met dank aan: de ploeggenoten Johan Romp (aankomst 14.30 uur!), Eddy van Delden, Jan Smeenge, Bert Feiken, Erik Keizer, Bert Lukje, Jan Spieker en Martin Pater en de “knechten” Theo Holtjer, Alie Veen en Brigitte Romp.
Veendam, juni 2012
Jan-Hayo Schipper;
VAV’er/Stormvogel.
